Hayatının hangi penceresinden bakmıştın gözlerimin yeşiline bilmiyorum

Bir çardak altında dile gelen,
Birbirini kendiliğinden tamamlayan cümleler hatırlıyorum, acı kahve kıvamında
Zihnimin derinine kazınmış, basit ama anlamlı söylevler

Yitişini yazmadım yinede, hiç bir günceme
ve gidişini dökmedim hiç bir surete

Sonunu bildiğimiz bir filmin, sessiz kahramanlarıydık oysa
Ruhlarımız sarıldı bir anlamsızlıkta
Boğulduk.

Bilmediğimiz sokaklarda attığımız voltalar
Ayaklarımıza dolandı
İçinden çıkamadığımız bir kutuya hapsolduk

Yoklama çektiğim geçmişimde,
Derin izler bıraktığın, pas tutmaz bir gerçek.
Karşım da dikiliyor her seferin de
Kendin den emin tavırlarla
Hesap soruyorlar sanki tüm varlığıma

Biliyorum ki;
Yaşayamadıklarımın sancısı değil,
Yaşadıklarımın acısı bir bir çıkan şimdi her bir zerremden

Her cümle de senli bir eylem,
Ve her eylemde yaralayan bir yeni hatıra

Belki de sırf bu yüzden,
Gidip geldiğim yolarda tanıdık bir yüze rastlamak
Ya da tanıdık yüzlerde anılara gidip gelmek

Cevaplarını bilmediğim sorularım varken,
Karşımda durma!
İyi eğitilmiş bir kötülüğün tüm incelikleriyle,
Gidebildiğin en uzak mesafe yine bende.
Durma böyle!
Ben kendime alışmaya çalışıyorken her bir hücremle
Çek omzumdan ellerini ve yüreğimden gözlerini!
Sokulma bana!
Ben; aslıma ait olan kendimi bulacağım bir zaman dilimde,
Sense; gözlerimin yeşilinden uzakta geçireceksin artık mevsimlerini.